Bij liefde en verbondenheid hoort rouw en bij verlies hoort afscheid.

Rouw hoort bij het leven maar is zo ontzettend kwetsbaar. Je kunt rouwen om verlies van dierbaren of verlies van belangrijke bronnen in je leven. Je kunt door ziekte het vertrouwen in je eigen lichaam kwijt zijn geraakt. 

Rouwen is heel persoonlijk. In de tijd dat ik diep rouwde om het verlies van mijn kind, koste het soms moeite om te praten over mijn gevoelens en mijn gedachten. 
Rouw bleek ook geen tijd te hebben. Verdriet kon, zelfs na jaren, zomaar weer als 'net ervaren' binnen te komen.
Een paar jaar geleden kreeg ik borstkanker. Ook dit bleek een tijd van verlies en rouw. Een tijd waar ik ondergedompeld werd in een wereld waar dood en leven dicht bij elkaar lagen. Deze tijd was niet alleen moeilijk! Er waren vriendschappen en ik ontdekte andere kanten van mijzelf. 
Als therapeut,  én vanuit mijn persoonlijke ervaringen heb ik ervaren dat het belang om te rouwen én aan deze rouw je eigen tijd en taal te geven, zinvol en zingevend is.

Rouwen doe je niet alleen. Je bent verbonden met anderen. Jij raakt anderen en je zult door hen geraakt worden.
Soms staat door rouw de relatie onder spanning.  De verschillende manier om met rouw om te gaan kan het gevoel geven dat jullie elkaar niet meer bereiken. Dat kan verwijdering geven of een gevoel van eenzaamheid en maakt het rouwproces extra verdrietig.

In therapie is er tijd voor jouw verhaal en voor jouw leven.

Je bent van hart welkom om een afspraak te maken.